Στα δίστιχα του στρατού, σε αυτές τις αυτοσχέδιες, λαϊκές ποιητικές δημιουργίες υπάρχει έντονη η εκτόνωση, η αποφόρτιση, η έκφραση ατομικών συναισθημάτων παραπόνου, αγανάκτησης, δυσαρέσκειας για όλο αυτό που ο φαντάρος βιώνει μέσα στο κλειστό περιβάλλον που καλείται στρατώνας. Ουσιαστικά, είναι μια αυθόρμητη διαμαρτυρία, αλλά και μια νοερή μορφή επικοινωνίας με τον έξω κόσμο: το σπίτι του, τη μάνα του, τους φίλους του, κυρίως, όμως, το αγαπημένο του πρόσωπο· έναν κόσμο από τον οποίο αποσπάστηκε αίφνης για να βρεθεί μέσα σε τούτο το αντρικό «κοινόβιο», αναγκασμένος να προσαρμοστεί σε μια νέα ζωή, να καθυποτάξει, δηλαδή, πλήρως τον εαυτό του, εντάσσοντας το σώμα του, ένα σώμα ευάλωτο αλλά υπάκουο και πειθαρχημένο, στο στρατιωτικό σώμα. Γι᾿ αυτό και ξεκάθαρα μας δηλώνει:
Φαντάρος είμαι και πονώ, μα τι μπορώ να κάνω,
με τα στιχάκια προσπαθώ τον πόνο μου να γιάνω.
Ο Παναγιώτης Καρώνης, που έχει επίσης γράψει το «Γλωσσάρι στο χακί» συγκέντρωσε στον παρόντα τόμο δίστιχα του στρατού που προέρχονται από δικές του καταγραφές, αλλά και από άλλες συλλογές που έχουν ήδη δημοσιευτεί. Αν και τα στιχάκια αυτά τα συναντάμε με διάφορες παραλλαγές, άλλες ουσιαστικές και άλλοτε λιγότερο στις συλλογές που έχουν κυκλοφορήσει έως τώρα, στην έκδοση δεν έγινε αυστηρή επιλογή «βαθμολογώντας τα». Βασικός στόχος ήταν η πιστή απόδοση με τη μικρότερη δυνατή διαστρέβλωση και παραποίηση της λεξιλογικής, μορφολογικής και φωνολογικής τους ταυτότητας.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.